20 : تعادل در كسب دنيا قال عليه السلام : « تَفرَّغوا مِنْ هُمومِ الدُّنيا ما اسْتَطَعْتُم فانَّهُ مَنْ أَقْبَلَ عَلَى اللَّهِ تعالى بِقَلْبِه جَعَلَ اللَّهُ قُلوبَ الْعِبادِ مُنْقادَةً الَيْهِ بِالْوُدِّ وَ الرَّحْمَةِ ، وَ كانَ الله الَيْهِ بِكُلِّ خَيْرٍ أَسْرَعُ » . « 1 » از احاديث است كه : « هرچه مىتوانيد از سرگرميهاى دنيا خود را رها كنيد ، پس به درستى كه هركس با قلبش متوجّه خدا شود ، خداوند محبّت و رحمت مردم را متوجّه او مىكند و خداوند سريع‌تر از هر چيزى به او خير مىرساند » . مخاطب اين حديث كسانى هستند كه وقتى به آنها گفته مىشود كه چرا در انجام وظايف الهى كوتاهى مىكنيد و عبادت را خوب انجام نمىدهيد ، و چرا به كار آخرت نمىپردازيد و فقط غرق در دنيا هستيد ؟ در پاسخ مىگويند : چه كار كنيم ، گرفتاريم ، از كسب و كار مىمانيم . هموم دنيا در اين حديث به معناى غم و غصّه نيست ، بلكه به معناى آن چيزى است كه انسان را مشغول مىكند ؛ بنابراين معناى روايت اين است كه تا آنجا كه مىتوانيد از فكرهاى دنيوى فراغت پيدا كنيد و خيال نكنيد كه اگر سراغ آخرت برويد از دنيا باز مىمانيد ، چرا كه : اوّلًا ، خداوند به « وُدّ و رحمت » قلوب بندگان را

--> ( 1 ) بحارالانوار ، ج 77 ، ص 166 .